Neeta Reshamiya

  🌟 The Radiant Legacy of Induben Patel: A Century of Light 🌟 —A Tribute by Neeta Reshamiya “Her silence was my first mantra. Her presence, my first prayer. On this Teachers’ Day, I stand beside the light that first shaped my path—Induben Ma’am,  whose aura still whispers wisdom into my soul.” Om Asato Ma Sadgamaya Tamaso Ma Jyotirgamaya Mrityor Ma Amritam Gamaya Om Shanti Shanti Shanti At 4 a.m., in the sacred hour of Brahmamuhurt, I awoke with the lingering sensation of a vivid, living dream. The echoes of that ancient shloka returned to my mind. Dawn is the most divine time for meditation. As I sat in silence, the meaning of the verse began to ripple through my subconscious: O Divine, Lead me from falsehood to truth. From darkness to light. From mortality to immortality. And slowly, from the canvas of memory, emerged the image of someone who embodied this prayer in real life. A soul born with the radiance of Goddess Saraswati—none other than my former school ...

Still Held by His Love: Father's Day 2025 He may not be here, but he’s everywhere. In the quiet strength I carry, in the values I hold dear, in the way I choose happiness over mere success—his presence remains, guiding me, shaping me. I lost him when I was just 15, yet time never stole his lessons. They whisper through the smallest gestures, etched into the choices I make every day. Whenever life feels overwhelming, I sit before his photo, talk to him, seek his wisdom. And somehow, even in silence, he answers. His guidance, like an anchor in life's storms, reminds me how deeply he shaped my path. He taught me that happiness isn’t something to chase—it’s something to recognize, to hold within. I embraced this truth, letting joy find its way to me. Yet, I often wonder—have I always seen it, or have there been moments when, like others, I searched for a reason to smile, only to let it slip through my fingers? हम हँसने की वजह ढूँढते रहे, और खुशियाँ हाथ से फिसलती रहीं... His greates...

#ભક્તિ કે પલાયનવાદ ? #ભક્તિ સાથે પલાયનવાદ શબ્દને સ‘કળાયેલો જોઇને આસ્તિકોના‘ દિલમા‘ થોડો ર‘જ ચોક્કસ ઉભો થશે પણ આધુનિક સમયમા‘ દરેક પેઢીને ઓછે વત્તે અ‘શે ભક્તિના‘ નામે જવાબદારીઓમા‘થી છટકબારી શોધતા‘ જોઇને આ બ્લોગ લખવાનુ‘ મન થયુ‘. ભક્તિના‘ નામે પલાયનવાદને જીવનનો અહમ હિસ્સો બનાવવાની ફાવટ હવે ઘણા‘ને આવી ગઇ છે. પહેલા‘ના‘ જમાનામા‘ વહુને માથે બધી જવાબદારીઓ નાખીને ભક્તિને નામે મ‘દિરે પલાયન થતી સાસુઓની સ‘ખ્યા વિશાળ હતી. પ્રભુ ભક્તિ કરવા પલાયન થયેલી વ્યક્તિ ભક્તિમા‘ લીન થઇ જાય તો નો પ્રોબ્લેમ પણ દર્શન પછી મ‘દિરના‘ ઓટલે બેસીને ગામની પ‘ચાત કરે કે ઘરમા‘ માળા ફેરવતા‘ ફેરવતા‘ વોચડોગની જેમ બધાના‘ કામનુ‘ ઇન્સપેક્ષન કર્યા કરે તો એને ભક્તિનો કયો પ્રકાર ગણવો ? પણ સરતા‘ સમય સાથે સાસુ-વહુના‘ સ‘બ‘ધો પણ સુગધિંત થયા‘ છે. આજે બ‘ને જણા‘ પ્રેમપૂર્વક એકબીજાનો હાથ પકડીને દરેક કાર્યને સફળતાના‘ શિખરે પહોંચાડવાની સમજ કેળવી ચુકયા‘ છે. હવે ભક્તિના‘ નામે થતો પલાયનવાદ નવા‘ સ્વરૂપે વકર્યો છે. આ દૂષણમા‘ દ‘ભ અને દેખાદેખીનુ‘ સ‘મિશ્રણ થયુ‘ છે. પોતાના‘ વૈભવનુ‘ પ્રદર્શન કરવા‘ મોટી મોટી કથાઓનુ‘ અને મહાપૂજાઓનુ‘ આયોજન કરત...